Met de kabelbaan naar de top van Benalmádena (en ja… ik ben links gaan zitten).
Je kent dat wel. Je rijdt ergens al jaren langs, weet precies wat het is, maar stopt er nooit. Zo ging het bij ons met de kabelbaan in Benalmádena. Iedere keer als we over de A‑7 reden, zagen we ’m weer boven de weg hangen. Daar moeten we eigenlijk eens naartoe. En dan reed je weer door.
Tot nu.
Deze week logeren mijn moeder, mijn zus en mijn neefje Dennis bij ons. In juni draait de zon hier overuren en na onze trip naar Ronda was de energie voor nóg meer ‘actief doen’ eerlijk gezegd wat op. Geen lange wandelingen, geen eindeloos autorijden. We kozen bewust voor iets dichtbij het appartement, zodat we ’s middags gewoon weer lekker het zwembad in konden. De kabelbaan bleek ineens een heel goed idee.
De kabelbaan vertrekt vanuit Arroyo de la Miel en brengt je in ongeveer vijftien minuten naar bijna 800 meter hoogte. In de kabelbaan gaat alles rustig. Geen gevoel van hoogte of spanning, gewoon langzaam omhoog. Gelukkig maar, we hadden vorig jaar mijn moeder al de Caminito del Rey laten lopen, ze was dus al een beetje gewend aan hoogtes. Ondertussen wordt de kust steeds kleiner en neem je vanzelf even de tijd om te kijken.
Boven aangekomen kun je verschillende wandelpaden nemen richting de top en de uitzichtpunten. Bij helder weer kun je hier ver kijken: als je geluk hebt, zelfs de Sierra Nevada of Gibraltar in de verte.
Hier ging het even mis. René nam één van de wandelpaden naar de top. Dennis vond het maar vreemd dat wij in de schaduw bleven wachten, hij dacht dat René alleen naar de vogelshow ging. Zonder dat René het doorhad, en hij liep stevig door, sprintte Dennis achter hem aan. Dennis heeft dus eerst de grote klim gemaakt, in de hitte en had het zwaar. Maar hij en wij waren ook trots dat hij het hele stuk gelopen had. Zijn moeder, zijn oma en tante waren duidelijk minder fanatiek. We bleven lekker in de schaduw wachten, prima plek, goed overzicht. Het tempo laten we tegenwoordig graag aan anderen over.
De vogelshow is geen simpel toeristenshowtje, maar onderdeel van een educatief en beschermend programma. De focus ligt op het behoud van roofvogels, bewustwording en het belang van natuur en ecosystemen. Je ziet onder andere adelaars, gieren, valken en uilen, begeleid door uitleg van de valkeniers.
De vogels scheren rakelings over het publiek heen en landen soms ook. En dan even een praktische tip uit eigen ervaring:
Rechts op de tribune landen de vogels.
Links op de tribune komen de vogels niet.
Ik zat dus héél tevreden links op de tribune. Perfect uitzicht, geen vogels die onverwacht boven je hoofd komen landen en alles netjes op veilige afstand. Ideaal geregeld, al zeg ik het zelf.
Voor Dennis verliep de show iets minder sprookjesachtig. Het was bloedheet, de tribune heeft precies nul schaduw en hij was nog aan het bijkomen van de vermoeiende klim. Hij had het zo warm dat de vogels grotendeels langs hem heen vlogen zonder dat hij er veel van meekreeg. Sommige momenten onthoud je niet om wat je ziet, maar om hoe hard je toe bent aan het zwembad daarna.
Is dit de moeite waard?
Absoluut. Dit is zo’n uitje dat geschikt is voor alle leeftijden, zonder dat het saai of te druk voelt. Geen massatoerisme, wél natuur, uitzicht en een ervaring die je bijblijft.
Een simpele kabelbaanrit, maar met een verrassend mooie beloning boven.
En ik?
Ik zat veilig links. Dat beviel prima 😄
