Caminito del Rey: het koningspad

Vandaag zijn we naar de Caminito del Rey geweest, volgens velen het mooiste wandelpad van Andalusië. René en ik kennen het al, maar mijn zus, mijn zwager en mijn moeder (die overmorgen 76 wordt) zijn een week bij ons in het appartement. Dit uitstapje kon dus niet ontbreken. En terecht, want dit is er echt zo eentje die je gezien móét hebben.

De rit ernaartoe was trouwens al een fijne opwarmer. Vanaf ons appartement is het ongeveer 70 kilometer rijden, waar je iets langer dan een uur over doet, dwars door het Andalusische landschap.

We hadden het nog onthouden van de vorige keer: de Caminito is geen parkeren en lopen maar‑uitje. Het is namelijk geen rondwandeling. Je start aan de ene kant en eindigt kilometers verderop. Dat betekent automatisch dat je vooraf even moet nadenken over parkeren en vervoer.

Wij parkeerden bij het bezoekerscentrum (El Puerto de las Atalayas). Hier parkeer je voor een paar euro. Vanaf daar pak je de shuttlebus richting de start. Die rit duurt zo’n 15 à 20 minuten en kost ongeveer €2,50 per persoon, contant te betalen aan de buschauffeur. Prima geregeld op deze parkeerplaats, maar je moet er niet te laat aankomen. Zeker in de zomer staat het hier snel vol. Vroeg zijn scheelt hier een hoop stress en iedereen die me een beetje kent: dat maakt de dag een stuk gezelliger.

De shuttlebus zet je af bij El Kiosko, aan de noordkant van de Caminito. Dat voelt even alsof je er bijna bent, maar dat is dus niet zo. Je loopt eerst door een tunneltje en daarna volgt nog een aanloopwandeling naar de échte ingang. Afhankelijk van welke route je kiest is dat zo’n 1,5 tot 2,5 kilometer, goed voor ongeveer een half uur lopen. Een mooie wandeling, dat wel, maar eentje die je echt moet meenemen in je planning. Mijn moeder vond dit stuk al behoorlijk pittig. En toen moesten we haar nog vertellen dat dit… nog niet eens de Caminito zelf was. Ze zei niks, klaagde niet, maar we zagen allemaal dat het haar moeite kostte.

We hadden onze tickets gelukkig al ruim van tevoren gekocht — geen overbodige luxe, want in de zomer is alles hier vaak uitverkocht. En toch, ondanks die voorbereiding, kwamen we nét in de categorie bijna te laat. Vanaf de parkeerplaats eerst de bus, daarna die aanloopwandeling… en ondertussen tikt de klok gewoon door.
Met iets meer tempo dan gepland liepen we richting de ingang. Daar werd nog maar eens duidelijk: dit moet je gewoon goed plannen. Zeker als je met meerdere mensen gaat, en al helemaal als niet iedereen hetzelfde tempo heeft. Al bleef mijn moeder onverstoorbaar doorlopen. Geen commentaar, geen gemopper. Dus ja, dan hoor je ons ook niet.

En toen we eenmaal écht begonnen waren, was alle haast meteen vergeten. De Caminito is indrukwekkend, maar nergens eng. Smalle loopbruggen langs steile rotswanden, uitzicht over het ravijn en continu dat gevoel van wow, hier lopen we echt. Alles is goed beveiligd en het pad is prima te doen, ook als je niet wekelijks in de bergen wandelt.
Na afloop waren we allemaal moe. Voldaan moe. En bij mijn moeder wisten we: morgen doen we rustig aan. Dus morgen doen we lekker niks, een dagje zwembad bij ons appartement. Officieel natuurlijk ‘voor haar’, maar eerlijk is eerlijk: Ik voel de voetjes ook wel.